اسمش را میگذاریم؛ دوست مجازیاما آنسو یک آدم حقیقی نشسته
خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کندوقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسدوقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایشنگرانش میشومدلتنگش میشوموقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشودمطمئن میشوم که حقیقی ستهرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،من برایش سلامتی و شادی آرزو دارمهرکجا که باشدهمه شما دوستانم در دنیای مجازی رو دوست دارمنویسنده هم عوض شد...من دیگه نیستمخداحافظ همگی :)
برچسب:
نویسنده: مبین حیدری